Slechts klein

Toen Kitty en ik elkaar ontmoeten, hadden we samen 4 kids. Ja U leest het goed VIER. Ze varieerden in de leeftijd van 5 oplopend tot 8. Een heel gedoe. Ik woonde erg klein en Kit woonde nog kleiner. Kitty woonde zo klein dat je liggend vanaf de bank de eettafel kon dekken en kon koken. Handig zullen de meesten van U denken. Verschrikkelijk dachten wij.

Daarom besloten wij dus om knus te gaan samenwonen. Dit resulteerde er in dat Kitty`s spulletjes werden gemixed met de schamele bezittingen van mij en zodoende er een geheel nieuw soort huishouden ontstond. We waren hierbij vergeten dat we eens in de veertien dagen 4 kinderen een redelijke slaapplaats moesten bieden. Tja hoe los je dat op in een houten woninkje met maar een slaapkamer en een washok. Het washok was inmiddels omgetoverd in “het hok van Harm” zodat hij heel gemakkelijk op de daartoe bestemde tijden de wasmachine aan kon zetten, en wij optimaal gebruik konden maken van het nachttarief. Maar goed, ligbedden, slaapbanken en luchtbedden hebben ons uitkomst gebracht. Wat vooral belangrijk was om de kinderen goed moe te laten worden voor ze naar bed mochten. Afpeigeren met allerlei spelletjes en laat naar bed laten gaan. Ik zie ze nog zo zitten met hun siep-oogjes op de bank en smekende blik om toch alsjeblief naar bed te mogen. Ze waren dan zo moe, dat het hun geen reet kon schelen waar ze sliepen, als ze maar mochten slapen.

Een volgend probleem was de vakantie. Natuurlijk gingen wij op vakantie, maar hoe pak je 4 kinderen en de nodige kampeerspullen in een middenklasse auto zonder luxe. Nou PROPPEN. Ik moet zeggen het had ook zijn voordelen. Menig keer zijn wij ingehaald op de snelweg door een keurig normaal gezinnetje met 2 kids, die elkaar de kop insloegen op de achterbank van de auto. Mam hij heeft zijn been op mijn helft, Pahaap, Sientje raakt mij aan. Als we dit zagen, keken we met een tevreden blik achterom en zagen onze kinderen heel rustig op de achterbank zitten. Tja ook geen wonder, ze zaten zo klem dat ze zich niet konden bewegen,of zelfs maar enig geluid konden uitbrengen. Eenmaal op de camping aangekomen lieten we ze achter in de auto zitten. Net zolang totdat wij de tent hadden opgezet en compleet hadden ingericht. Dat scheelde ook veel ergernis. We hadden dus geen last van jengelende kinderen.

We hadden ons zo nog jaren kunnen verplaatsen totdat er een hond zijn intrede maakte in het gezin. En Bordeaux dog. Zeg nu zelf…… opgepropt op de achterbank van een middenklasse auto dat doe je toch geen hond aan.