Slechts zoekgeraakt

We schrijven het jaar 1984, Het jaar dat ik mijn geluk niet op kon. Zojuist was met noeste arbeid het eerste koophuis opgeleverd en ons tweede kindje geboren. Nou ja kindje, het was een Jongen, een 10 ponder. De bevalling had bijna plaatsgevonden op de trap van het ziekenhuis. Een heel gedoe, de trap van een ziekenhuis oplopen en tegelijkertijd de dikke kop van de bijna pasgeborene terugproppen in datgene waar hij juist uit probeerde te kruipen, en tegelijkertijd ook nog een hevig kreunende en zuchtende vrouw met gezwinde spoed de trap opslepen. Niet dat we te laat bij het ziekenhuis waren hoor. Nee echt niet. We waren er al eerder geweest die avond, maar hadden een met leugens doorspekt verhaal opgehangen over vergeten tassen en zo. Dit om nog maar even naar pa en ma te gaan, die op steenworp afstand van het ziekenhuis woonden. Beter een kopje koffie bij ma dan in een steriele ruimte van het ziekenhuis rond te hangen dachten wij. Onze redenering klopte…. Totdat de vliezen van mijn toenmalige echtgenote het de geest gaven en het vruchtwater in een ware stortvloed zich een weg baande over de nieuwe parketvloer van Pa en ma, mijn vader in zijn stoom meeslepend.
Nou ik heb nooit geweten dat ik zover met stenen kon gooien. De afstand naar het ziekenhuis bleek aanzienlijk langer dan ik had gedacht.

Maar goed. Het was dus 1984. We zaten net te genieten van een slome na-zaterdagmiddag met een heerlijk kopje koffie en een plakje natte keek van de markt. Je weet wel, de natte keek van Jan van Aert van Jan de Bakker. Toen ging de telefoon. Telefoons hadden destijds nog een onheilspellend geluid, ook al was de boodschap niet onheilsspellend, het geluid van de telefoontoestellen uit 1984 was gewoon zo. Een alles overstemmend rinkelen. Het bleek mijn vader te zijn. Ze hebben de hond gejat schreeuwde hij in paniek……….. hoezo de hond gejat vroeg ik zo dom mogelijk, want ik was van mijn vader gewend dat hij met de meest krankzinnige verhalen op de proppen kwam. Ja verdomme ze hebben de hond gejat, Ik was even naar de Edah en toen ik terug kwam was de hond weg. Heb je de politie al gebeld vroeg ik voorzichtig. Nu moet je weten dat er bij mijn vader nog al eens iets gejat werd.

Pas nog belde hij met het verhaal dat zijn fiets was gestolen. Hij naar het Politie bureau om aangifte te doen en om te kijken of zijn fiets inmiddels door een eerlijke vinder op het bureau was afgeleverd. Natuurlijk niet want zo eerlijk waren de vinders in 1984 ook niet. Afin hij een nieuwe fiets gekocht. Daar heeft hij een paar weken plezier van gehad, want ook deze fiets verdween op onverklaarbare wijze uit zijn schuur vertelde hij overtuigend. Een 2e fiets gestolen binnen twee weken, een record in de boeken. Of dat moet een bekende zijn zei mijn vader met een Sherlock Holmes achtige blik in zijn ogen. Ja is goed zuchtten wij, ga maar aangifte doen. Dus pa weer in galop naar de politie om wederom aangifte te doen van zijn gestolen stalen ros. Uiteraard nog even gecontroleerd of deze vinder eerlijker was dan de vorige. Na uitvoerig de voorraad gevonden fietsen te hebben gecontroleerd, ontdekten we stil in een hoekje zijn vorige fiets. Hee die is van mij riep mijn vader verheugd. Hoe komt die hier nu ???? Oh die fiets, die is blijven staan bij de Edah en na twee dagen heeft de eigenaar van de Edah ons gebeld met het verzoek deze fiets op te halen, sprak oom agent mijn vader meewarig aankijkend. Wat was nu het geval, mijn vader is gaan winkelen bij de Edah, om toch maar sneller vooruit te komen heeft hij zich laten vergezellen door zijn gazelle, en is lopen weer thuis gekomen. In zijn verwarring was hij de fiets dus helemaal vergeten.
Er bekroop mij een onheilspellend gevoel, zou het zo zijn…….. ach nee zo stom is zelfs mijn vader niet dacht ik. Toch maar even controleren, en naar een paar weken, wederom naar de politie en jawel ook zijn tweede fiets diende zich daar aan. Je raad het al. Ook deze fiets was na een middagje heftig boodschappen doen bij de Edah eenzaam en verlaten achter gebleven.

Ik ontwaakte uit mijn mijmering en hoorde mijn vader nog briezen aan de telefoon. Als ik die klootzak in mijn handen krijg die onze Mascha heeft meegenomen is hij nog niet jarig. Ik breek hem beide benen. Ik kom er direct aan riep ik en kwakte de hoorn op de haak. Bij mijn vader aangekomen trof ik een totaal ontredderde man aan, die in alle staten was om het gemis van zijn ozo lieve hond. Raak nu nog maar niet in paniek stelde ik hem gerust, ik ga wel even een paar adressen bellen. Politie, dierenasiel, kennissen, Ik weet niet hoeveel mensen we hebben gebeld, teneinde het lieve hondje terug te vinden. Maar niemand had het hondje gezien of gehoord. Plotsklaps schoot mij iets te binnen……………….. Waar was je geweest PA vroeg ik. Nou gewoon bij de Edah zei hij, boodschappen doen…….. Toen werd het even stil, en als door een bij gestoken renden wij het kleine arbeiderswoninkje uit op weg naar de Edah…………………

Slechts zo vrij als een vogel