Slechts gelukkig

Het is een grijze naargeestige winterdag in 1991,De sneeuw komt in grote hoeveelheden uit de lucht gevallen en het is glad op de weg. Ik rijd op de A50 van Arnhem richting Apeldoorn Hoe triest de dag ook maar kan zijn, ik heb het best naar mijn zin. Ik ben zelfs vrolijk, hoezo vrolijk ??? Uitzinnig van vreugde ben ik. Ondanks dat het spitsuur zou moeten zijn is de weg bijna leeg. Ik ben zo vrolijk dat ik dat geheel niet in de gaten heb. Luidkeels zingend rijd ik al slippend en pirouettes draaien over de weg, hierbij beide rijbanen gebruikend. Op de vluchtstrook zie ik vluchtig een groot aantal auto`s staan. Netjes achter elkaar en de alarmlichten knipperend. Mensen zwaaien vrolijk naar mij hun armen van boven naar beneden bewegend en ik zwaai even zo vrolijk weer terug en maakte nog maar eens een fraaie pirouette.

Tja wat kan een naargeestige winterdag toch fijn zijn dacht ik bij mezelf. Ik was bevrijd. free as a bird can be. Ik had gewonnen na zes lange jaren van strijd was vanmiddag de echtscheiding uitgesproken en mijns en deins geregeld. Zes lange jaren had deze strijd geduurd maar nu…… VRIJHEID. Twaalf jaar daarvoor ben ik getrouwd, met een knappe boerenmeid. Ik was jong en dacht zoals de meeste jongeren niet verder na dan mijn neus lang was. Mijn vrouw, inmiddels ex-vrouw was het type van boven bont en van onderen stront. (Tja dat had ik voor het huwelijk nog niet gezien, want zij geloofde heilig in geen sex voor het huwelijk)
Je weet wel….. Het soort dat 1 op 10 loopt. 1 pas 10 gulden. Eigenlijk een soort gokkast, een eenarmige dief. Je moest er een hoop geld in gooien en er kwam nooit iets uit. Een soort roulettetafel, maar dan zonder een balletje, een jukebox zonder platen. Iemand die alles kocht alleen omdat het was afgeprijst (het werd vervolgens nooit gebruikt).

Wellicht schaamde ze zich voor haar afkomst want ze deed haar uiterste best om vooral hoog haarlemmerdijks te sprreken. (ja ze had die rollende R). Helaas had ze daarnaast ook nog dat echte twentse accent. Ze sprak zo verschrikkelijk plat dat een gemiddelde landbouwer hier niet voor onder deed. Zo kon het voorkomen dat we heerlijk uit eten gingen. Mijn ex deed dan verwoede pogingen om spare ribs te bestellen. De combinatie van de rollende R en haar twentse accent dreef de ober tot een ware wanhoop. Hij begreep maar niet wat ze uiteindelijk wilde eten. Met handen en voeten moest dit worden uitgelegd, waarna ze ten slotte een gerecht kreeg dat totaal niet op de gevraagde spare ribs leek, laat staan er naar smaakte.
Ze vond het ook prachtig om zoveel mogelijk moeilijke woorden te gebruiken, echter wist ze niet wanneer ze te gebruiken en helaas ook niet wat ze betekenden. Ook dit gaf aanleiding tot grote misverstanden. Zo hadden wij eens het plan opgevat om een Car port naast ons stulpje te laten bouwen. De aannemer (die net zo twents sprak als mijn ex) kwam langs om de plannen aan te horen. Ja sprak mijn ex, het moet natuurlijk wel een karrestieke capo worden, waarop de aannemer mij vragend aankeek. (De beste man dacht dat hij in de nieuwe trends van carports iets had gemist en wilde zich weer gelijk inschrijven voor een cursus)Ze bedoelt een karakteristieke carport sprak ik verveeld. Oh zuchte de man opgelucht zich stiekem afvragend hoe een carport nu in godsnaam karakteristiek kon zijn. Bij mijn ex was een aksentiegierie een acceptgiro kaart en een leegiemitatie een legitimatie. Zo kon ik er nog wel een paar bedenken. Uren voor de spiegel haar lipjes fel rood, plamuur op het gezicht en ogen geschilderd. Van Gogh zou jalours zijn op haar schilderkunst. Hoge hakjes, bont, mantelpakjes, niets was mij bespaart gebleven. Wat heeft dit nu in godsnaam met honden te maken zult u zeggen. Nou dat zal ik u uitleggen…… Wij hadden ze……. Honden. We hadden er veel. Echt honden die bij haar passen, Maltheser leeuwtjes, en een paar Pekinezen. Het soort waarbij je tijdens het uitlaten wenste dat je onzichtbaar was. Gepoederd, geborsteld, strikjes, gouden riempjes, jasje en petje. Zo liep ik s`avonds over straat, mezelf verstoppend achter bomen in de hoop dat niemand mij zou zien.
Mijn gedachten gingen even terug naar de rechtzaal. De rechter bevestigde met een ferme klap van zijn hamer het vonnis en ik wist dat ik was bevrijd, van mijn ex…….. en haar honden.

Nijdig sprong mijn ex op en beende met korte ferme pasjes de rechtzaal uit in het kielzog haar nieuwe vriend, een man van midden vijftig met het uiterlijk van een versleten tuinkabouter. Voor zij de rechtzaal uit was, was hij alweer ettelijke honderden euro`s armer zo snel liep ze.

Inmiddels ben ik weer getrouwd (gelukkig zult u denken) ja gelukkig denk ik dan ook. Na eerst uitgebreid onderzoek te hebben gedaan naar eventuele aanwezigheid van bont en stront, heb ik deze grote stap weer genomen. Mijn huidige vrouw Kitty, is secretaresse. Oh nee niet weer hoor ik u al zeggen. Nee gelukkig niet weer. Kitty staat gemiddeld 2 minuten voor de spiegel, gaat gekleed in spijkerbroek, slobbertrui en bergschoenen naar haar werk, is knap maar weer niet te knap, intelligent, simpel, en vooral lief, vind een matheser leeuwtje geschikt om de vloer mee te dweilen en een pekinees om mee af te stoffen.

Oh ja ze houd ook van honden. Bordeaux doggen. Als ik naar dat stel kijk, Kit en onze hond, dan zie ik het mooiste knapste en liefste stel van de heeeeeeeeeele wereld.