Wel gaan, niet gaan

Hoezeer kan een mens twijfelen ? Zoals ik al eerder geschreven heb, ben ik eigenlijk net terug uit Bali. Als je voor het eerst naar Bali gaat weet je eigenlijk niet goed wat je te wachten staat.
Vrienden van mij gingen ons voor en we kregen dagelijks (eigenlijk meerdere keren per dag) euforistische sms`jes of meeltjes hoe geweldig het daar was. Echt een eiland voor jullie schreven ze. Niets moet alles mag, lekker relaxed en biertjes drinken aan het strand, aardige mensen, jullie zouden je hier echt thuis voelen....... Nu moet je weten dat we het met het leven niet zo nauw nemen. Onze meubels zijn 15 jaar oud, maar ze zitten lekker, (tenminste als je er op mag zitten van onze honden). Kleding vinden we niet zo belangrijk, als het maar lekker zit. Kortom onze vrienden noemen ons liefkozend de Tokkie`s. Maar goed laat ik niet afdwalen.

Ondertussen was er een andere vriend ook een paar weken naar Bali geweest, en die kwam thuis met de grootste verhalen. Gatverdamme wat een vies land, zei hij, wat een lui volk. Wat een bende........ Ik kom er nooit meer..... Nooit van mijn leven meer.

In opperste verwarring keken we elkaar aan.. Hoe kan dit nu. Twee totaal verschillende verhalen. Dit MOETEN we onderzoeken zeiden we tegen elkaar, en 3 weken later zaten we met onze hawai blouses op het strand van Padang Bai. We hebben een vergelijkend warenonderzoek gedaan en zitten nu met de gebakken peren...........

We zijn verslaafd...... We willen terug.......... We kunnen hier niet meer wennen.........

De moraal van het verhaal............ Vertrouw alleen op jezelf.

Ondertussen zit ik al weer een paar dagen verschillende boekings sites af te speuren, en kan ik op 20 augustus weer vliegen..... voor een kleine 800 euro

zal ik wel........... of..........