hehe Gaap

Woensdag 18 juli 2006

Tja daar zit je dan met je goeie gedrag. Onderbezetting op kantoor, dus je moet wel aan de bak. Goede voornemens, niet meer roken en meer sporten. Fiets kopen, fiets gebruiken.

Te veel van het goede..........

Niet iedereen begrijpt het

Maandag 17 juli 2006 15:10 uur

Toen ik mijn eerste hartinfarct kreeg was ik binnen veertien dagen na het dotteren weer aan het werk. Ik werkte direct alweer 60 uur in de week want ik was immers gerepareerd. Ook na mijn auto ongeval ben ik zosnel mogelijk weer gaan werken ondanks ik moet zeggen dat ik na het ongeval nooit meer de oude ben geworden.

Maar nu....... na 2 hartinfarcten en 3 hartstilstanden met bijna dood ervaring kom ik er gewoon niet meer boven op. Fysiek heb ik geen enkel probleem, maar tussen de oortjes gaat het niet goed.
Ik heb veel aan mijn collega`s te danken hoor ze hebben gewerkt als een beest en doen dat nu nog steeds. Alleen begrijpen ze niet dat ik angst heb en echt mijn angst eerst moet overwinnen. Ze dachten echt dat ik zo weer terug zou zijn en het wordt me min of meer verweten dat het niet zo is.

Ik heb ze maar een link gestuurd over BDE in de hoop dat ze na het lezen een beetje begrijpen wat het met me doet.

Gewoon geboekt

Je kunt wel blijven twijfelen over dit wel, en dat niet, maar ik wil zo graag, maar het kost zoveel. Wel doen niet doen,
Nou ik heb het gewoon gedaan. Ik heb een vlucht geboekt en ga weer terug naar mijn geliefde Bali. Niet dat ik het hier niet prettig vind hoor, maar ik moet echt weer ontstressen.

Als je op Bali bent geweest, (en dan bedoel ik niet een georganiseerde rondreis of zo, ) maar je hebt echt contact gehad met de mensen op Bali, dan kun je in Nederland bijna niet meer wennen. Op straat spreekt iedereen je aan met onbelangrijke beleefdheden en zijn heel geinteresseerd in je. Heb je goed geslapen? Waar ga je naar toe ? waar kom je vandaan ? Ben je getrouwd, Hoeveel kinderen heb je ? Hoe heet de oudste, wat doe je voor je werk, ben je rijk, wanneer ben je op Bali gekomen, wanneer ga je weer naar huis ? Je moet natuurlijk ook al deze beleefdheden weer terug vragen, dus een wandeling van 10 minuten duurt al gauw drie kwartier. Echt onthaasten en belangstelling hebben voor elkaar.
Moet je hier in Nederland proberen. Als iemand je al terug groet mag je blij zijn en na de tweede vraag moet je oppassen dat je geen knal voor je kop krijgt.

We hebben hier echt geen oog meer voor elkaar. Geen tijd en geen belangstelling. Jammer is dat. We zijn alleen nog maar bezig met onszelf en ons eigen geluk. Druk druk druk. Zelfs de kinderen leven volgens een strakke planning. 15.00 uur terug van school, 15.10 uur pianoles, 18.00 uur eten 18.30 uur voetbal training en ga zo maar door.

Nee dan Bali daar speelt het leven zich hoofdzakelijk op straat af, gezellig keuvelende mensen en om 22.00 uur ligt iedereen op bed omdat de dag weer vroeg begint.

Ik kan niet wachten tot ik weer ga.

Wel gaan, niet gaan

Hoezeer kan een mens twijfelen ? Zoals ik al eerder geschreven heb, ben ik eigenlijk net terug uit Bali. Als je voor het eerst naar Bali gaat weet je eigenlijk niet goed wat je te wachten staat.
Vrienden van mij gingen ons voor en we kregen dagelijks (eigenlijk meerdere keren per dag) euforistische sms`jes of meeltjes hoe geweldig het daar was. Echt een eiland voor jullie schreven ze. Niets moet alles mag, lekker relaxed en biertjes drinken aan het strand, aardige mensen, jullie zouden je hier echt thuis voelen....... Nu moet je weten dat we het met het leven niet zo nauw nemen. Onze meubels zijn 15 jaar oud, maar ze zitten lekker, (tenminste als je er op mag zitten van onze honden). Kleding vinden we niet zo belangrijk, als het maar lekker zit. Kortom onze vrienden noemen ons liefkozend de Tokkie`s. Maar goed laat ik niet afdwalen.

Ondertussen was er een andere vriend ook een paar weken naar Bali geweest, en die kwam thuis met de grootste verhalen. Gatverdamme wat een vies land, zei hij, wat een lui volk. Wat een bende........ Ik kom er nooit meer..... Nooit van mijn leven meer.

In opperste verwarring keken we elkaar aan.. Hoe kan dit nu. Twee totaal verschillende verhalen. Dit MOETEN we onderzoeken zeiden we tegen elkaar, en 3 weken later zaten we met onze hawai blouses op het strand van Padang Bai. We hebben een vergelijkend warenonderzoek gedaan en zitten nu met de gebakken peren...........

We zijn verslaafd...... We willen terug.......... We kunnen hier niet meer wennen.........

De moraal van het verhaal............ Vertrouw alleen op jezelf.

Ondertussen zit ik al weer een paar dagen verschillende boekings sites af te speuren, en kan ik op 20 augustus weer vliegen..... voor een kleine 800 euro

zal ik wel........... of..........

He he ook goedenmorgen

Donderdag 13 juli 9.30 uur

Vannochtend weer vroeg opgestaan. Om 06.50 liep de wekker af...... nou ja wekker, sinds de komst van de ozo handige mobieltjes heeft natuurlijk de helft van Nederland geen wekker meer om dat deze functie ozo handig ook op je mobieltje zit. Na drie keer snoozen (dat wil nog wel eens mis gaan als je met je slaapdronken hoofd op het verkeerde knopje drukt) heb ik me uit mijn ahum ....... bed? laten rollen.

Het is niet te geloven wat een verschil het is als je om 07.00 uur MOET opstaan, of om nou ja laten we eens zien..... om 10.00 uur mag opstaan. De wereld ziet er totaal anders uit. In deze twee uur ondergaat de wereld, althans mijn wereld een totale metamorfose.

Geen koffie op bed, direct douchen, daarna zelf koffie zetten, broodje maken en zittend het nieuws kijken. Dat was ik niet meer gewend. Sterker nog..... ik kon me niet meer herinneren het ooit zo gedaan te hebben, 31 jaar lang.

Gek he hoe alles zo snel went. Maar goed zo als mijn grootmoeder zaliger al zei Pluk de dag. Oftewel Carpe diem.

Als ik vroeger op tijd op kantoor wilde zijn, moest ik echt om 07.45 uur het pandje verlaten om me in mijn auto te laten zakken om vervolgens hier in TWENTE in een file terecht te komen.

Nu kan ik rustig om 08.00 uur de gouden koets aantrappen en dan ben ik een kwartier te vroeg in het pandje. Ik snap nu wel waarom de file`s elders veel langer zijn geworden. Daar staan natuurlijk al de mensen in de vroeger zich op de Enschedese straat bevonden om mij het leven zuur te maken.

Awel zoals een bekend voetbalspeler al eens wijs opmerkte, ieder nadeel heb z`n voordeel.

Ik weet alleen niet wat bij mijn zwaarder weegt. Het voordeel van geen file meer, of het nadeel dat ik drie uur eerder uit bed moet dan ik de laatste jaren gewend was. Wie kan me dit vertellen

Vandaag de pineut......

Woensdag 11 juli 2006 10:43 uur

Je gelooft het niet, maar vandaag ben ik de pineut, en dat voor de komende 3 weken. Sinds ik heb meegewerkt aan de informatiemiddag op het ziekenhuis over BDE, ben ik van slag en depressief. Daar heeft mijn vakantie op Bali geen verandering in gebracht.

Angst om te overlijden, om niet meer te zijn waar ik hoor te zijn namelijk bij mijn vrouw en kinderen. Mijn Psygoloog wil het nog even aanzien, en dan in overleg met mijn psychiater verdere stappen ondernemen.

Ik ben niet gek hoor, maar ik loop de hele dag met angst. Alleen maar angst. Ik kan er niet mee functioneren.
Zoveel therapie als ik heb, heeft bijna niemand. Bij mij is het ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Roessingh, ziekenhuis fysiotherapie en dat alleen om mijn angst te bestrijden.

Maar goed ik was dus de pineut. Hoe pineuterig kun je zijn als je vanochtend weer eens met een idiote aktie van extremisten geconfronteerd wordt. Maar liefst 7 bomaanslagen in India. Arme hardwerkende mensen die al niet of weinig hebben. De wereld is gek aan het worden. Het is dat ik niet helemaal van de wereld geisoleerd wil worden, anders zou je de televisie verbannen uit je huis.

Oh ja waarom ben ik ook alweer de pineut. Ik weet het weer. In verband met onderbezetting op kantoor, moet ik s ochtends werken. Hier ben ik helemaal nog niet aan toe. Erg he.

Terug van weg geweest

Tja lang niet meer geschreven op mijn log. Dat heet vakantie. Ook een weblog gaat met vakantie.

Eigenlijk heb ik lang getwijfeld om op vakantie te gaan. Heen en weer gepraat, overleg, durf ik, ja we gaan, nee ik blijf hier, daar is geen fatsoenlijk ziekenhuis.

Wat kun je toch vreemd reageren als je angst hebt. Toch maar gewoon geboekt en vertrokken. 4 weken Bali. Wat een andere wereld, wat een rust, liefde kleur, interesse in elkaar. geweldig. In de vier weken die ik op Bali heb vertoefd, heb ik geen last gehad van mijn alles overheersende angst.


We waren net ingecheckd in het hotel en wilden lekker van het zonnetje gaan genieten toen er een stortbui losbrak. Zoveel regen in eens heb ik nog nooit gezien. Het vreemde is dat de temperatuur niet daalde. We werden verrast met een echt warme regen. Heerlijk om zo de lange reis van ons af te spoelen.








Wat hebben wij het dan goed in Nederland














Kunst, Schoonheid, Religie