Gave avond geweest

Donderdag 20 april 2006 12:05

Gisterenavond de introduiken aan de medewerkers van het ziekenhuis gegeven. Jammer dat Danielle er niet bij was. Danielle is toch mijn reddende engeltje geweest. Ze beseft niet half hoe belangrijk ze voor mij is. Ik heb toch mijn leven aan haar te danken. We doen ons werk zeggen ze dan.

Iedereen op het ziekenhuis heeft zijn of haar uiterste best gedaan om het mij zoveel mogelijk naar mijn zin te maken. Daar ben ik ze zo dankbaar voor. Maar goed. Het duiken was weer eens helemaal super en iedereen heeft genoten.

Zo dadelijk zal ik me maar weer eens gaan bewegen op het ziekenhuis. Iedere keer als ik daar op de weegschaal ga staan ben ik zwaarder. Vooral na het weekend. Daar baal ik wel een beetje van. Ik weet ook niet hoe ik mijn gewicht een beetje bij kan houden. Na de hartrevalidatie heb ik een afspraak met Peter mijn psycholoog. Ik baal er zo van dat mijn angst maar niet verdwijnd. Ik ben in mijn leven nog niet zo angstig geweest. Je blijft gewoon gespannen. Men zegt dat er wel 2 jaar overheen kan gaan voordat de angst en spanning een beetje verdwijnt. Nou ik hoop dat ik die twee jaar nog heb.

15:45 uur

Ik heb me weer eens verschrikkelijk uitgesloofd op de cardiorevalidatie in het ziekenhuis. Op de een of andere manier moet ik voor mezelf iedere keer weer het bewijs hebben dat mijn hart normaal functioneerd. Gek hoor. Je voelt je eigenlijk best goed, maar toch blijf je maar op de hartslagmeter kijken. Vanmiddag moest ik een handoek over de meter leggen zodat ik hem niet meer zou zien, en op mijn lichaam leer vertrouwen.

Na de fysio ben ik op mijn 2 wekelijks gesprek bij Peter geweest. Hij vind het niet zo vreemd dat mijn angsten nog niet weg zijn. Soms denk ik wel eens dat als het moet gebeuren, laat het dan nu maar zijn. Dan hebben we het gehad en dan zijn Kitty en de kids er over een half jaar ook overheen. Dan hoef ik al die tijd niet meer zo in angst te leven.