Ongevallen blijven me raken.

Vrijdag 28 april 2006 11:00 uur

Gatverdamme, gisteren is er een ernstig ongeval gebeurt vlak voor ons huis. Er was een zwaar gewonde bij gevallen. Telkens als ik een ongeval zie raak ik hevig geemotioneerd en moet dan meteen aan mijn eigen auto ongeval denken dat ik samen met een collegaatje heb gehad in 2002.

We zijn toen frontaal op een tegenligger geknald, die op onze weghelft reed. Nou de gevolgen waren afschuwelijk

Behalve dat mijn auto naar de schroothoop kon, Heeft Beppie 8 weken in coma gelegen, en ik van van ziekenhuis naar ziekenhuis gestuurd en uiteindelijk heb ik 12 weken in diverse ziekenhuizen gelegen. Dat was wel een ommezwaai in ons leven. Beiden zijn we afgekeurd en hebben tot op heden nog ontzettend veel pijn.

Je gaat dan anders in het leven staan hoor. Het vuur verdwijnt uit je leven.

Even een tijdje van de wereld

Woensdag 26 april 10:21

Na het feestweekend van de Enschedese boys met veel drank en zo, moest ik echt even bijkomen. Het was zwaar maar leuk. Volgens de meesten ben ik niet op de gala avond geweest , want ik sta op geen enkele foto.

Maandag voelde ik me redelijk en heb besloten na een jaar maar weer eens echt aan het werk te gaan. Zondagavond leek het nog een goed idee, maar maandag voelde het toch niet zo goed. Kom op, niet zeuren. Mijn nieuwe fiets uit de schuur gepakt en dat naar Enschede. Nu heb ik een nadeel. Als er iemand voor me fietst,dan moet ik diegene inhalen. Dat resulteert er uiteindelijk in dat ik in een nood tempo fiets, want er fietst altijd wel iemand voor je.

Nat bezweet kwam ik op kantoor en heb me daar even ingelezen en een beetje rondgekeken.

Dinsdagmorgen werd ik wakker en voelde weer die bekende pijn in mijn longen. zou ik weer een ontsteking krijgen, nee joh doe niet zo gek...... Meteen ben ik weer angstig en gespannen. Toch maar even naar de huisarts. Ook Taeke ( de huisarts) constateerd iets anders en heeft het over een griepje. Ik geef je geen medicijnen, want je slikt al genoeg.

Nu op woensdag ben ik ziek, kom net mijn bed uit, brak en heb de hele nacht van angst niet geslapen. Toch moet ik me realiseren dat ook ik gewoon ziek kan worden. Ziek zonderdat het met je hart of longen te maken heeft. Nou toch balen, want dan kan ik vanavond geen les geven op de duikschool http://www.duikschool-ceesenco.nl Daar moet ik Cor maar voor vragen. Eerst weer opknappen.

Feestje gehad

Vrijdag 21 april 2006 10:05 uur

Jezus wat voel ik me gammel zeg. Gisteravond met Jon en Marc naar het feestje van de Enschedese Boys geweest. De vereniging bestond 100 jaar. Ik had me nog zo voorgenomen geen alcohol te drinken maar als het een keer gezellig wordt dan weet je het wel he.

Jos was er ook. Ze vertelde dat zij ook nog steeds angst gevoelens heeft. Dat zal bij mij ook voorlopig wel blijven. Goed vanmiddag boodschappen en vanavond........ weer een feestje bij de Enschedese Boys

15:34 uur

Ik wilde vanmorgen net gaan douchen toen Walter belde. Of de koffie klaar was. Walter is een goede vriend en vergeet me nooit. Natuurlijk heb ik de koffie klaar. Hij zou er met 5 minuten zijn. Terwijl ik koffie aan het zetten was liep Cor binnen. die kwam van het ziekenhuis met de uitslag van zijn darm onderzoek. Men kan niet met zekerheid zeggen of er iets mis is met de darmen van Cor, behalve dat hij een ontsteking heeft.

Cor had ook nog en minder leuke mededeling. Hij gaat 6 mei weer naar Bali. Dat betekend dat hij niet beschikbaar is om de volgende cursus te draaien. Daar baal ik best van. Maar goed. Dit lossen we ook wel weer op.

Gave avond geweest

Donderdag 20 april 2006 12:05

Gisterenavond de introduiken aan de medewerkers van het ziekenhuis gegeven. Jammer dat Danielle er niet bij was. Danielle is toch mijn reddende engeltje geweest. Ze beseft niet half hoe belangrijk ze voor mij is. Ik heb toch mijn leven aan haar te danken. We doen ons werk zeggen ze dan.

Iedereen op het ziekenhuis heeft zijn of haar uiterste best gedaan om het mij zoveel mogelijk naar mijn zin te maken. Daar ben ik ze zo dankbaar voor. Maar goed. Het duiken was weer eens helemaal super en iedereen heeft genoten.

Zo dadelijk zal ik me maar weer eens gaan bewegen op het ziekenhuis. Iedere keer als ik daar op de weegschaal ga staan ben ik zwaarder. Vooral na het weekend. Daar baal ik wel een beetje van. Ik weet ook niet hoe ik mijn gewicht een beetje bij kan houden. Na de hartrevalidatie heb ik een afspraak met Peter mijn psycholoog. Ik baal er zo van dat mijn angst maar niet verdwijnd. Ik ben in mijn leven nog niet zo angstig geweest. Je blijft gewoon gespannen. Men zegt dat er wel 2 jaar overheen kan gaan voordat de angst en spanning een beetje verdwijnt. Nou ik hoop dat ik die twee jaar nog heb.

15:45 uur

Ik heb me weer eens verschrikkelijk uitgesloofd op de cardiorevalidatie in het ziekenhuis. Op de een of andere manier moet ik voor mezelf iedere keer weer het bewijs hebben dat mijn hart normaal functioneerd. Gek hoor. Je voelt je eigenlijk best goed, maar toch blijf je maar op de hartslagmeter kijken. Vanmiddag moest ik een handoek over de meter leggen zodat ik hem niet meer zou zien, en op mijn lichaam leer vertrouwen.

Na de fysio ben ik op mijn 2 wekelijks gesprek bij Peter geweest. Hij vind het niet zo vreemd dat mijn angsten nog niet weg zijn. Soms denk ik wel eens dat als het moet gebeuren, laat het dan nu maar zijn. Dan hebben we het gehad en dan zijn Kitty en de kids er over een half jaar ook overheen. Dan hoef ik al die tijd niet meer zo in angst te leven.

Nou geweldig hoor

Woensdag 19 april 2006 18:55 uur

Na lange tijd weer op de zaak geweest. Ik moet zeggen dat iedereen verschrikkelijk hun best hebben gedaan om alles draaiende te houden.

Ik heb meteen de zaken aangepakt en enkele kantoren verhuisd, zodat ik mijn eigen rustige werkplek weer heb. Iedereen was blij me weer te zien, maar voor mij was het een nogal emotionele gebeurtenis. Na drie keer te zijn overleden had ik niet gedacht ooit nog een voet binnen mijn kantoor te zetten. Het is vreemd, maar op zo`n moment denk je meteen aan iedereen die je gesteund heeft, maar ook aan iedereen die me voor mijn gevoel in de steek heeft gelaten.

Ik kreeg Ton aan de telefoon om hem te bedanken voor de zakelijke steun die hij mijn medewerkers had gegeven, maar helaas had ik hem in de vier maanden dat ik in het ziekenhuis heb gelegen dus maar een keer gezien. Zelfs telefonisch informeren naar mijn gezondheid bleek een te grote opgave. Hij vroeg me dus ook hoe het met me ging. Ik zei tegen hemdat ik hem dat niet ging vertellen, omdat het hem toch niet interreseerde. Dat viel verkeerd. Nou pech.

Vanavond lekker duiken. alle verpleegkundigen, artsen, ambulancebroeders en zorgasistenten die aan mijn herstel hebben meegewerkt komen als dank een introduik doen. Gezellig

Gewoon lekker met mijn honden er uit en van hen genieten. Honden geven je onvoorwaardelijke liefde en troost.

Vandaag en de rest van mijn leven

Woensdag 19 april 2006

Zo, mijn eigen weblog. Toevallig dat ik er bij de tandarts over gelezen heb, maar anders had ik nog nooit van Blogger gehoord. Het is niet zo dat ik de wereld zonodig deelgenoot van mijn belevenissen wil maken, maar ik vind het wel lekker om alles wat er in mijn leven gebeurt op te schrijven, zodat ik ( of anderen ) het nog eens kunnen nalezen.

Zou ik de moed hebben om dagelijks heel eerlijk alles op te schrijven wat ik meemaak en voel. Ik weet het niet we zullen het zien. Eerst maar eens een begin. Vandaag ga ik voor het eerst in 2 jaar weer naar mijn bedrijf. Ik zie er tegen op, maar het is niet anders. Ik zou uit kunnen leggen wat er allemaal met me gebeurt is, maar dat zou uren duren. Het belangrijkste is dat ik 3 keer een hartstilstand heb gehad en 3 keer gereanimeerd ben. Ook heb ik een bijna dood ervaring die 3 keer hetzelfde is geweest. Ik moet zeggen dat dat de kijk op het leven veranderd hoor. Zaken die vroeger heel belangrijk waren, zijn plotseling niet meer zo belangrijk en andersom natuurlijk ook. Awel we gaan naar kantoor.