Sauna Elysium

Enige weken geleden viel bij ons de zo gewaardeerde Veronica gids in de bus. Geinteresseerd begon ik hier in te lezen en wat schertste mijn verbazing. Een waardebon van Sauna Elysium. Twee voor de prijs van een. Wat een geweldige verrassing.

Aangezien wij echt sauna liefhebbers zijn dachten we meteen dat gaan we doen. Meteen de site opgezocht en hier bleek dat je alleen saunagang niet kon reserveren.
Aangezien wij helemaal uit Hengelo komen, en niet het risico wilden lopen om voor een volle sauna te komen hebben we maar een sauna met lunch geserveerd zodat we zeker waren van toegang.

Ook gelijk maar een hotelletje geregeld want om na een sauna dag weer 2 uur terug te moeten rijden vonden we geen goed idee.

Vol verwachting streepten we de dagen op de kalender door en eiondelijk was het zover. We gingen na de mooiste en grootste sauna van Nederland. De verwachtingen waren hoog gespannen. We hebben een heerlijke dag gehad zeg wat hebben we genoten. totdat we gingen afrekenen.

De totale nota bedroeg 175,- euro ( ja we hadden er echt een fijne dag van gemaakt.)

We pakten het geld en gaven meteen de waardebon. En wat werd ons verteld. De bon was niet geldig. Hij kon namelijk niet gebruikt worden gelijk met andere actie`s.

Men was namelijk van mening dat een sauna met lunch een actie was. Terwijl dit gewoon op de prijslijst van de sauna staat.

We konden kletsen als brugman maar men bleef bij hun standpunt. Wij voelden ons behoorlijk opgelicht en baalden natuurlijk als een stier. Wat een fijne ontspannen dag had moeten zijn eindigde in een hele nare vervelende ervaring.

Ik wil iedereen die nog gebruik wil maken van de waardebon uit de Veronicagids waarschuwen. Informeer goed of er eventueel actie`s zijn waar u geen weet van hebt. Ga om 9.00 uur voor de deur liggen zodat u zeker bent van entree.

Slechts klein

Toen Kitty en ik elkaar ontmoeten, hadden we samen 4 kids. Ja U leest het goed VIER. Ze varieerden in de leeftijd van 5 oplopend tot 8. Een heel gedoe. Ik woonde erg klein en Kit woonde nog kleiner. Kitty woonde zo klein dat je liggend vanaf de bank de eettafel kon dekken en kon koken. Handig zullen de meesten van U denken. Verschrikkelijk dachten wij.

Daarom besloten wij dus om knus te gaan samenwonen. Dit resulteerde er in dat Kitty`s spulletjes werden gemixed met de schamele bezittingen van mij en zodoende er een geheel nieuw soort huishouden ontstond. We waren hierbij vergeten dat we eens in de veertien dagen 4 kinderen een redelijke slaapplaats moesten bieden. Tja hoe los je dat op in een houten woninkje met maar een slaapkamer en een washok. Het washok was inmiddels omgetoverd in “het hok van Harm” zodat hij heel gemakkelijk op de daartoe bestemde tijden de wasmachine aan kon zetten, en wij optimaal gebruik konden maken van het nachttarief. Maar goed, ligbedden, slaapbanken en luchtbedden hebben ons uitkomst gebracht. Wat vooral belangrijk was om de kinderen goed moe te laten worden voor ze naar bed mochten. Afpeigeren met allerlei spelletjes en laat naar bed laten gaan. Ik zie ze nog zo zitten met hun siep-oogjes op de bank en smekende blik om toch alsjeblief naar bed te mogen. Ze waren dan zo moe, dat het hun geen reet kon schelen waar ze sliepen, als ze maar mochten slapen.

Een volgend probleem was de vakantie. Natuurlijk gingen wij op vakantie, maar hoe pak je 4 kinderen en de nodige kampeerspullen in een middenklasse auto zonder luxe. Nou PROPPEN. Ik moet zeggen het had ook zijn voordelen. Menig keer zijn wij ingehaald op de snelweg door een keurig normaal gezinnetje met 2 kids, die elkaar de kop insloegen op de achterbank van de auto. Mam hij heeft zijn been op mijn helft, Pahaap, Sientje raakt mij aan. Als we dit zagen, keken we met een tevreden blik achterom en zagen onze kinderen heel rustig op de achterbank zitten. Tja ook geen wonder, ze zaten zo klem dat ze zich niet konden bewegen,of zelfs maar enig geluid konden uitbrengen. Eenmaal op de camping aangekomen lieten we ze achter in de auto zitten. Net zolang totdat wij de tent hadden opgezet en compleet hadden ingericht. Dat scheelde ook veel ergernis. We hadden dus geen last van jengelende kinderen.

We hadden ons zo nog jaren kunnen verplaatsen totdat er een hond zijn intrede maakte in het gezin. En Bordeaux dog. Zeg nu zelf…… opgepropt op de achterbank van een middenklasse auto dat doe je toch geen hond aan.

Slechts zoekgeraakt

We schrijven het jaar 1984, Het jaar dat ik mijn geluk niet op kon. Zojuist was met noeste arbeid het eerste koophuis opgeleverd en ons tweede kindje geboren. Nou ja kindje, het was een Jongen, een 10 ponder. De bevalling had bijna plaatsgevonden op de trap van het ziekenhuis. Een heel gedoe, de trap van een ziekenhuis oplopen en tegelijkertijd de dikke kop van de bijna pasgeborene terugproppen in datgene waar hij juist uit probeerde te kruipen, en tegelijkertijd ook nog een hevig kreunende en zuchtende vrouw met gezwinde spoed de trap opslepen. Niet dat we te laat bij het ziekenhuis waren hoor. Nee echt niet. We waren er al eerder geweest die avond, maar hadden een met leugens doorspekt verhaal opgehangen over vergeten tassen en zo. Dit om nog maar even naar pa en ma te gaan, die op steenworp afstand van het ziekenhuis woonden. Beter een kopje koffie bij ma dan in een steriele ruimte van het ziekenhuis rond te hangen dachten wij. Onze redenering klopte…. Totdat de vliezen van mijn toenmalige echtgenote het de geest gaven en het vruchtwater in een ware stortvloed zich een weg baande over de nieuwe parketvloer van Pa en ma, mijn vader in zijn stoom meeslepend.
Nou ik heb nooit geweten dat ik zover met stenen kon gooien. De afstand naar het ziekenhuis bleek aanzienlijk langer dan ik had gedacht.

Maar goed. Het was dus 1984. We zaten net te genieten van een slome na-zaterdagmiddag met een heerlijk kopje koffie en een plakje natte keek van de markt. Je weet wel, de natte keek van Jan van Aert van Jan de Bakker. Toen ging de telefoon. Telefoons hadden destijds nog een onheilspellend geluid, ook al was de boodschap niet onheilsspellend, het geluid van de telefoontoestellen uit 1984 was gewoon zo. Een alles overstemmend rinkelen. Het bleek mijn vader te zijn. Ze hebben de hond gejat schreeuwde hij in paniek……….. hoezo de hond gejat vroeg ik zo dom mogelijk, want ik was van mijn vader gewend dat hij met de meest krankzinnige verhalen op de proppen kwam. Ja verdomme ze hebben de hond gejat, Ik was even naar de Edah en toen ik terug kwam was de hond weg. Heb je de politie al gebeld vroeg ik voorzichtig. Nu moet je weten dat er bij mijn vader nog al eens iets gejat werd.

Pas nog belde hij met het verhaal dat zijn fiets was gestolen. Hij naar het Politie bureau om aangifte te doen en om te kijken of zijn fiets inmiddels door een eerlijke vinder op het bureau was afgeleverd. Natuurlijk niet want zo eerlijk waren de vinders in 1984 ook niet. Afin hij een nieuwe fiets gekocht. Daar heeft hij een paar weken plezier van gehad, want ook deze fiets verdween op onverklaarbare wijze uit zijn schuur vertelde hij overtuigend. Een 2e fiets gestolen binnen twee weken, een record in de boeken. Of dat moet een bekende zijn zei mijn vader met een Sherlock Holmes achtige blik in zijn ogen. Ja is goed zuchtten wij, ga maar aangifte doen. Dus pa weer in galop naar de politie om wederom aangifte te doen van zijn gestolen stalen ros. Uiteraard nog even gecontroleerd of deze vinder eerlijker was dan de vorige. Na uitvoerig de voorraad gevonden fietsen te hebben gecontroleerd, ontdekten we stil in een hoekje zijn vorige fiets. Hee die is van mij riep mijn vader verheugd. Hoe komt die hier nu ???? Oh die fiets, die is blijven staan bij de Edah en na twee dagen heeft de eigenaar van de Edah ons gebeld met het verzoek deze fiets op te halen, sprak oom agent mijn vader meewarig aankijkend. Wat was nu het geval, mijn vader is gaan winkelen bij de Edah, om toch maar sneller vooruit te komen heeft hij zich laten vergezellen door zijn gazelle, en is lopen weer thuis gekomen. In zijn verwarring was hij de fiets dus helemaal vergeten.
Er bekroop mij een onheilspellend gevoel, zou het zo zijn…….. ach nee zo stom is zelfs mijn vader niet dacht ik. Toch maar even controleren, en naar een paar weken, wederom naar de politie en jawel ook zijn tweede fiets diende zich daar aan. Je raad het al. Ook deze fiets was na een middagje heftig boodschappen doen bij de Edah eenzaam en verlaten achter gebleven.

Ik ontwaakte uit mijn mijmering en hoorde mijn vader nog briezen aan de telefoon. Als ik die klootzak in mijn handen krijg die onze Mascha heeft meegenomen is hij nog niet jarig. Ik breek hem beide benen. Ik kom er direct aan riep ik en kwakte de hoorn op de haak. Bij mijn vader aangekomen trof ik een totaal ontredderde man aan, die in alle staten was om het gemis van zijn ozo lieve hond. Raak nu nog maar niet in paniek stelde ik hem gerust, ik ga wel even een paar adressen bellen. Politie, dierenasiel, kennissen, Ik weet niet hoeveel mensen we hebben gebeld, teneinde het lieve hondje terug te vinden. Maar niemand had het hondje gezien of gehoord. Plotsklaps schoot mij iets te binnen……………….. Waar was je geweest PA vroeg ik. Nou gewoon bij de Edah zei hij, boodschappen doen…….. Toen werd het even stil, en als door een bij gestoken renden wij het kleine arbeiderswoninkje uit op weg naar de Edah…………………

Slechts zo vrij als een vogel

Slecht (s) wakker worden

Pppssst slaap je al fluisterde Kit zachtjes in mijn oor. HHhhmmm mompelde ik mijn ogen gesloten houdend.
We waren vanavond vroeg naar bed gegaan omdat we helemaal uitgeput waren door alle streken die Ugly weer had uitgehaald vandaag. Je gelooft het niet, maar dit hondje kan je echt helemaal afpeigeren. Je bent er echt de hele dag druk mee, en je hebt geen tijd om iets anders te doen. Gelukkig kunnen we elkaar afwisselen in de opvoeding van dit meedogenloze schatje.

Ik vind je zo lief, lispelde Kit weer in mijn oor, en ik voelde haar warme zachte borsten in mijn rug. HHHmmm was wederom het enige dat ik kon uitbrengen. Slaap ik nu echt, droom ik. Ik zou het niet meer weten. Ik was het gevoel van tijd echt helemaal verloren. Ik schoof iets naar achteren, zodat Kit mij beter kon omvatten, en wachtte op wat komen ging. Toch liet het mij niet los, wat was er met Kit aan de hand. Normalerwijs valt ze als een blok in slaap, en zaagt vervolgens een heel bos om.

Wat voor dag is het vandaag dacht ik, is het wellicht “de dag” Nee dat kan niet, het is nu vrijdagavond en zaterdag is “de dag” ( voor diegenen die al lang getrouwd zijn is het duidelijk wat er met “de dag”wordt bedoeld.)

Schatje slaap je al kirde Kit wederom, ik hou zo verschrikkelijk veel van je zei ze. Heel zachtjes begonnen belletjes te klingelen in mijn hoofd. Een zacht en prettig geklingel overstemde het gefluister van Kit. Ik snapte er helemaal niets meer van. We waren al getrouwd, dus ik had haar niet ten huwelijk gevraagd, wat zou er dan aan de hand zijn ?

De klokjes in mijn hoofd bleven een prettig geluid voortbrengen en in mijn droom zag ik beelden van de god der liefde Amor, die mij met zijn pijlen zachtjes beroerde. Ik vind het zo verschrikkelijk lief van je fluisterde Kit heel sensueel in mij oor, je weet niet hoeveel dit voor mij betekend. Weet je wat ik morgen dan voor je doe ging ze verder, dan sta ik vroeg op en dan krijg je lekker koffie op bed, De zacht gevooisde klokjes begonnen wat harder te klinken. Ja ging Kit verder want Anita dacht dat je het nooit zou doen. Anita dacht ik Anita wat heeft die nu met onze liefde te maken. Je moet weten dat Anita een vriendin is van Kit. De enige die ik echt niet uit kan staan. Het type tientonner die zich overal mee bemoeid en derhalve nooit aan een man zal geraken. De klokjes werden Alarmbellen en de droom die zo mooi begon nam plotseling geheel andere vormen aan. Wat heb ik in godsnaam gedaan dacht ik, dat ik nu zo ruw uit mijn mooie droom wordt gerukt. Waar had ik dit aan verdient. De alarmbellen waren inmiddels kerkklokken geworden luid bulderend in mijn hoofd mij waarschuwend voor wat er komen ging.

Ja en als je de koffie dan op hebt, moet je er wel direct uitkomen hoor, want anders kom ik in tijdnood, je moet er dan wel voor zorgen dat alles op rolletjes loopt morgen hoor. Ik leg wel een briefje voor je klaar wat er allemaal moet gebeuren.

Plotseling wist ik het. Het was het jaarlijkse winkeldagje van Kit met haar vriendinnen, kennelijk heb ik een staat van dronkenschap beloofd een hele dag op Ugly te passen.

Alleen, in mijn eentje, zonder hulp,

Toen ik s`ochtends beneden kwam lag er een briefje

Denk je aan : Ugly op tijd te voeren, ze moet altijd fris water hebben, de afwas heb ik laten staan, wil jij die even doen, denk ook even aan de boodschappen en de jongens moeten op tijd naar de voetbal. S`middags loop ik altijd met Ugly langs de slager (vind ze leuk). De was binnen halen voordat het begint te regenen, oh als je toch bezig bent ga dan ook even stofzuigen. En mijn trein komt om 18.03 aan wil je mij even ophalen.

Zo zie je maar weer dromen zijn bedrog en blijven bedrog.

Groeten uit een moe Twente
Cees
(die in het vervolg eerst nadenkt voordat hij iets beloofd)

Slechts gelukkig

Het is een grijze naargeestige winterdag in 1991,De sneeuw komt in grote hoeveelheden uit de lucht gevallen en het is glad op de weg. Ik rijd op de A50 van Arnhem richting Apeldoorn Hoe triest de dag ook maar kan zijn, ik heb het best naar mijn zin. Ik ben zelfs vrolijk, hoezo vrolijk ??? Uitzinnig van vreugde ben ik. Ondanks dat het spitsuur zou moeten zijn is de weg bijna leeg. Ik ben zo vrolijk dat ik dat geheel niet in de gaten heb. Luidkeels zingend rijd ik al slippend en pirouettes draaien over de weg, hierbij beide rijbanen gebruikend. Op de vluchtstrook zie ik vluchtig een groot aantal auto`s staan. Netjes achter elkaar en de alarmlichten knipperend. Mensen zwaaien vrolijk naar mij hun armen van boven naar beneden bewegend en ik zwaai even zo vrolijk weer terug en maakte nog maar eens een fraaie pirouette.

Tja wat kan een naargeestige winterdag toch fijn zijn dacht ik bij mezelf. Ik was bevrijd. free as a bird can be. Ik had gewonnen na zes lange jaren van strijd was vanmiddag de echtscheiding uitgesproken en mijns en deins geregeld. Zes lange jaren had deze strijd geduurd maar nu…… VRIJHEID. Twaalf jaar daarvoor ben ik getrouwd, met een knappe boerenmeid. Ik was jong en dacht zoals de meeste jongeren niet verder na dan mijn neus lang was. Mijn vrouw, inmiddels ex-vrouw was het type van boven bont en van onderen stront. (Tja dat had ik voor het huwelijk nog niet gezien, want zij geloofde heilig in geen sex voor het huwelijk)
Je weet wel….. Het soort dat 1 op 10 loopt. 1 pas 10 gulden. Eigenlijk een soort gokkast, een eenarmige dief. Je moest er een hoop geld in gooien en er kwam nooit iets uit. Een soort roulettetafel, maar dan zonder een balletje, een jukebox zonder platen. Iemand die alles kocht alleen omdat het was afgeprijst (het werd vervolgens nooit gebruikt).

Wellicht schaamde ze zich voor haar afkomst want ze deed haar uiterste best om vooral hoog haarlemmerdijks te sprreken. (ja ze had die rollende R). Helaas had ze daarnaast ook nog dat echte twentse accent. Ze sprak zo verschrikkelijk plat dat een gemiddelde landbouwer hier niet voor onder deed. Zo kon het voorkomen dat we heerlijk uit eten gingen. Mijn ex deed dan verwoede pogingen om spare ribs te bestellen. De combinatie van de rollende R en haar twentse accent dreef de ober tot een ware wanhoop. Hij begreep maar niet wat ze uiteindelijk wilde eten. Met handen en voeten moest dit worden uitgelegd, waarna ze ten slotte een gerecht kreeg dat totaal niet op de gevraagde spare ribs leek, laat staan er naar smaakte.
Ze vond het ook prachtig om zoveel mogelijk moeilijke woorden te gebruiken, echter wist ze niet wanneer ze te gebruiken en helaas ook niet wat ze betekenden. Ook dit gaf aanleiding tot grote misverstanden. Zo hadden wij eens het plan opgevat om een Car port naast ons stulpje te laten bouwen. De aannemer (die net zo twents sprak als mijn ex) kwam langs om de plannen aan te horen. Ja sprak mijn ex, het moet natuurlijk wel een karrestieke capo worden, waarop de aannemer mij vragend aankeek. (De beste man dacht dat hij in de nieuwe trends van carports iets had gemist en wilde zich weer gelijk inschrijven voor een cursus)Ze bedoelt een karakteristieke carport sprak ik verveeld. Oh zuchte de man opgelucht zich stiekem afvragend hoe een carport nu in godsnaam karakteristiek kon zijn. Bij mijn ex was een aksentiegierie een acceptgiro kaart en een leegiemitatie een legitimatie. Zo kon ik er nog wel een paar bedenken. Uren voor de spiegel haar lipjes fel rood, plamuur op het gezicht en ogen geschilderd. Van Gogh zou jalours zijn op haar schilderkunst. Hoge hakjes, bont, mantelpakjes, niets was mij bespaart gebleven. Wat heeft dit nu in godsnaam met honden te maken zult u zeggen. Nou dat zal ik u uitleggen…… Wij hadden ze……. Honden. We hadden er veel. Echt honden die bij haar passen, Maltheser leeuwtjes, en een paar Pekinezen. Het soort waarbij je tijdens het uitlaten wenste dat je onzichtbaar was. Gepoederd, geborsteld, strikjes, gouden riempjes, jasje en petje. Zo liep ik s`avonds over straat, mezelf verstoppend achter bomen in de hoop dat niemand mij zou zien.
Mijn gedachten gingen even terug naar de rechtzaal. De rechter bevestigde met een ferme klap van zijn hamer het vonnis en ik wist dat ik was bevrijd, van mijn ex…….. en haar honden.

Nijdig sprong mijn ex op en beende met korte ferme pasjes de rechtzaal uit in het kielzog haar nieuwe vriend, een man van midden vijftig met het uiterlijk van een versleten tuinkabouter. Voor zij de rechtzaal uit was, was hij alweer ettelijke honderden euro`s armer zo snel liep ze.

Inmiddels ben ik weer getrouwd (gelukkig zult u denken) ja gelukkig denk ik dan ook. Na eerst uitgebreid onderzoek te hebben gedaan naar eventuele aanwezigheid van bont en stront, heb ik deze grote stap weer genomen. Mijn huidige vrouw Kitty, is secretaresse. Oh nee niet weer hoor ik u al zeggen. Nee gelukkig niet weer. Kitty staat gemiddeld 2 minuten voor de spiegel, gaat gekleed in spijkerbroek, slobbertrui en bergschoenen naar haar werk, is knap maar weer niet te knap, intelligent, simpel, en vooral lief, vind een matheser leeuwtje geschikt om de vloer mee te dweilen en een pekinees om mee af te stoffen.

Oh ja ze houd ook van honden. Bordeaux doggen. Als ik naar dat stel kijk, Kit en onze hond, dan zie ik het mooiste knapste en liefste stel van de heeeeeeeeeele wereld.

Slechts vliegen